Los wolletjies en ander struikelblokke

Male sonder tal het ek al vir my eie kinders, my skoolkinders, my studente, my vriende én myself gesê dat ‘n mens nie altyd alles kan kry wat jy wil hê nie. Nie alles werk uit soos jy gehoop of gedroom het nie. Jy kan nie net dié dinge doen wat vir jou lekker is nie.

Tog, as ek dit die slag weer eerstehands ondervind, al gebeur dit gereeld, bly daar ‘n effense skrik-smakie op my tong. En dit laat my sommer weer dink hoe die verwagtinge wat ons koester, eintlik so dikwels die tuisgemaakte teelaarde vir self-ontwerpte teleurstelling kan wees.

Ek het myself twee winters gelede met die hulp van ‘n span baie bekwame en geduldige kenners op Youtube geleer hekel. Ek is nog steeds op beginner-standaard en verstaan byvoorbeeld nog glad nie hoe om ‘n hekelpatroon te ontsyfer nie. Ek slaan my hande in verwondering saam oor die asemrowende kunswerke wat my kleinsus hekel en oe en aa oor die skeppings uit alle meerdere hekelaars (is dit ‘n woord?) se penne.

My kleinsus se uile-meesterstuk

My sus se nuutste wonderskepping

Tog is ek beskeie-trots op my pogings, al kon ek nog nie buite die grense van blokkies-bersies beweeg nie. O ja, ek het darem al ‘n poncho gemaak. Ook uit blokkies… en ‘n serp of twee.

Ek geniet (en is bietjie verslaaf aan) die gevroetel met die hekelpen en wol. Dis kreatief, hou my kop nét besig genoeg dat ek tog ontspan, en ek kan dit doen terwyl ek iets anders doen, soos TV kyk, radio luister of terwyl Manlief bestuur. Maar dan kom die slegte deel – daardie los wolletjies wat weggewerk en afgeknip moet word.

Dis die groot moeilikheid. Hoe meer kleurvol die projek, hoe meer lasplekkies en wolletjies … en ek hóú nie van wolletjies nie!

So werk dit mos maar. As ek ‘n opwindende eindproduk verwag, sal ek moet vrede maak met die sleurwerkies op pad daarheen. My trotse reënboogkombers met sy sewe kleure het, so het dit gevoel, seweduisend wolletjies gehad wat weggewerk moes word. En die aanmekaarsit daarvan het wéér wolletjies gemaak…

My reënboog-blokkiesbersie

In die maak en aanmekaarsit van ‘n loopbaan is daar só baie wolletjies: struikelblokke, uitdagings in die vorm van onverstaanbare beleide, moeilike kollegas, onregverdighede … te veel om op te noem.

In die verloop en veral, veral die aanmekaarhou van ‘n verhouding is daar nog méér van die lastige los wolletjies: kompromieë wat gemaak moet word, aanpassings, terugslae en teleurstellings wat oorkom moet word, en seker die grootste een, verwagtinge wat nie realiseer nie en dan aangepas moet word.

Maar ek mag mos nie toelaat dat ‘n paar duisend wolletjies, wat inderwaarheid nie eens regtig so baie is nie, my die plesier van die eindproduk ontneem nie, of hoe?

Advertisements

Goeie nuus is geen nuus

‘n Paar dae gelede was daar ‘n vrou in die supermark wat mense voorgekeer en hulle probeer oortuig het om in te teken op die koerant – sy het ‘n spesiale prys aangebied vir tuisaflewering.  Ek hoor hoe ‘n potensiële leser vir haar vertel dat sy nie koerante lees nie, “want dis tog net slegte nuus.” Ek trek innerlik my neus op vir die verskoning, maar ek begin wonder …

sad-man-reading-newspaper-18662715
Foto: dreamstime

Ek besluit om bewustelik na goeie nuus te soek: vanoggend is daar drie berigte op die voorblad. Twee is slegte nuus, en een is ongure nuus – of nee wag, as ‘n man wat ‘n verhouding aangeknoop het met ‘n meisie wat die helfte van sy ouderdom is, nou (na ‘n sensasionele hofsaak) weer met sy eks-vrou (wat familie is van die jong meisie) wil trou, kan mens dit seker as goeie nuus klassifiseer. Een uit drie vir die voorblad!

Bladsy 2 kondig aan dat die oorverdowende skote wat Mnr Malema by ‘n saamtrek afgetrek het, uit ‘n speelgoedgeweer was. As mens sou kies om dit te glo, is dit ook seker goeie nuus! Langsaan is ‘n hartverskeurende foto van ‘n worshondjie wat vir 12 jaar vasgeketting was. Die berig vertel hoedat twee engele die langpad Karoo toe gevat het om hom te gaan red, en dat hy nou gelukkig en versorg is. Goeie nuus, veral as hy nou ‘n liefdevolle huis gaan kry en sy spiertjies, wat baie verswak het van die jare aan die ketting, gaan regkom.

Ek soek verder. In Thailand het hulle begin met ‘n museum en standbeeld om die redding van die sokkerseuntjies uit die grot te gedenk. Elf van die twaalf seuns het tyd in ‘n Boeddhiste-klooster deurgebring uit dankbaarheid vir hulle redding en is nou op pad huis toe. Jip. Beslis goeie nuus.

Ek blaai. Hofsake. Rassisme. Ekonomie. Grondonteiening. Betogings. Beurtkrag. Die goeie nuus-oes is skraal. Wag, hier’s dalk enetjie:  ‘n dief het ingebreek, sy slagoffer se duur klere en skoene gesteel saam met ‘n klomp ander goed. Slegte nuus ja, veral vir die slagoffer. Maar die dief het darem sy ou tekkies en baadjie in sy slagoffer se kas gelos. Dit is die hoofopskrif van die berig. Praat van fokus op die positiewe!

Ek begin sukkel om die sorteerdery reg te kry. Meeste is plein slegte nuus. Die grys gebied is groot.

‘n Reuse-rolmodel en leermeester van honderde, Prof. Bongani Mayosi van UCT se mediese fakulteit, het verlede week sy eie lewe geneem. Daar is ‘n beriggie wat sê dat duisende depressielyers na aanleiding daarvan nou vir hulp gevra het. Goeie nuus uit die slegte?

Aha! Verbeteringe aan die groot staatshospitaal in Bloemfontein is amper klaar. En … die liassering is nou 60% op datum. Ek weet nie – goeie nuus? Foto’s van glimlaggende kinders vertel van ‘n Wiskunde-kompetisie en hoe hulle presteer het. Ek glo hulle kry meer as 60% … beslis goeie nuus.

Sowaar. Die goeie nuus is skaars. Maar daar is darem iets.

Silhoeët sonder kreukels

videoblocks-drum-jembe-playing-drummer-male-silhouette-with-jembe-near-sea-handsome-long-haired-man-with-sexy-body-playing-drum-action-per
Foto: Videoblocks

Ek het al baie gesê dat ‘n onderwyser baie by sy leerders leer. Dit was ook nog altyd vir my een van die lekkertes van my werk – dié onverwagse wyshede wat die kinders kwytraak.

Noudat ek met studente werk, behoort ek seker meer as ooit te leer, want hulle is mos al amper grootmense, het ‘n hele skooloopbaan se leer agter hulle en … o ja, hulle sal aan baie redes kan dink hoekom hulle eintlik elkeen ‘n fontein van wysheid is. Ongelukkig laat werksdruk nie altyd tyd vir die tipe interaksie waar sulke slimmighede (iets anders as wysheid) uitgeruil kan word nie, maar dit glip tog partykeer deur.

Die grootste deel van my tweedejaars-klas kom uit ons omgewing se groot bruin gemeenskap. Hulle praat pragtig Afrikaans, en help die paar Sotho- en Xhosa-studente vir wie die Afrikaans nie so maklik kom nie, met groot deernis en geduld. Ek lief en geniet, onder andere, hulle humorsin en eerlikheid!

‘n Groot deel van my werk is om Afrikaans vir aspirant-onderwysers en -joernaliste te leer. Daar is ‘n hele afdeling oor spelreëls – spesifiek die gebruik van die afkappingsteken en deelteken. In die bestek van ‘n 80-minuut sessie skryf ek die witbord sommer twee, driekeer vol met voorbeelde en maniere om die spul reëls ‘n bietjie meer verteerbaar te maak en te orden.

Om te wys hoe die deelteken die klank van die e verander, kry ons die woord silhoeët beet. Daphné, die bekkige voorbok, is dadelik by: “Neeee, jinnetjie Juffrou – wat is daai dan nou?” (Partykeer is ek Juffrou, partykeer sommer Tannie.) Ek teken ‘n prentjie en probeer verduidelik wat ‘n silhoeët is. Hulle moet gou die altyd-teenwoordige woordeboeke uithaal en kyk na die Engelse woord ook. Skryf dit neer. Sê dit. Maak ‘n mooi Afrikaanse sinnetjie …

Mpho, die enigste manstudent, Google dit gou. Hy is almal se “darling” – nie net oor sy pragtige lang vlegseltjies wat hy vreeslik flambojant oor sy skouer kan gooi nie, maar ook oor sy selfgemaakte klere, mooi stem en kleurvolle persoonlikheid. Hy lees hard vir ons:

A silhouette is the image of a person, animal, object or scene represented as a solid shape of a single colour, usually black, with its edges matching the outline of the subject. A silhouette emphasises the outline and the interior is featureless.

silhouettes-of-fat-men

Hy wys ‘n mooi prentjie ook. Intussen het ek die witbord skoongevee sodat net die woord silhoeët en die meervoud silhoeëtte oorbly. Almal kyk na die prentjie wat Mpho wys, en hy lees die beskrywing weer. Gaandeweg raak dit stil. Die woord is nou gesien, gehoor, geskryf, gesê … al die kante toe “geproe”. Daphné trek haar oë op skrefies. Bekyk die woord op die bord. “Jy weet, Juffrou, ek like dié woord.” Voor ek nog kan vra, verduidelik sy. “As mens mos nou só kyk, sonder al die fieterjasies, dan lyk ons almal (sy spreek dit ammel uit) amper eenders. Mens sien net die shape, sonder al die kreukels en goeters.”

Ja, né? Slim. As ons dalk maar minder op die detail (veral dié wat van ons eie verskil) kon fokus, en die “kreukels en goeters” bietjie kon miskyk, was ons wêreld dalk ‘n makliker plek, of hoe? En as ek meer op my eie shape kon konsentreer, eerder as op my kreukels en goeters, sou ek dalk ook meer geduld gehad het met myself en ander mense!

Afval wat opbou

Ek kry vroeg-oggend ‘n boodskap van my vriendin. Dit is ‘n video van Cateura, Paraguay. Hierdie liewe vriendin van my het properse rooimiere en reis die wêreld plat. My eerste gedagte is dat haar kop seker nou weer in dié rigting staan.

Toe nie … dit is ‘n 2-minute storie van meer as 2000 families wat letterlik op ‘n berg rommel bly. Beelde van strome afval wat uit groot trokke val, word gewys. In ag genome dat ons wêreldbewoners elke jaar ‘n miljard ton afval genereer, is dit seker niks besonders nie. Beelde van armoedige Latyns-Amerikaanse buurte is ook nie juis nuwe nuus nie. Ek bly nietemin nuuskierig, want ek ken my rooikop-maat … sy stuur nie nonsens nie.

Skielik verander die beelde na rowwe mans-hande wat blikke sny en buig, gate boor en drade daaroor span. Dan kinders wat hulleself voorstel, en telkens sê watter musiekinstrument hulle bespeel. Dit word duidelik dat die man die instrumente uit afval maak en dat die kinders dit dan bespeel.

instrument

Dan speel ‘n orkes ‘n bekende stuk klassieke musiek – alles op instrumente wat uit afval gemaak is. Toegegee, dit is nie die suiwerste note wat ek al gehoor het nie, maar dit is beslis aangrypend!

Die skerm word swart en die aanhaling verskyn: “The world send us garbage … we send back music.” (Favio Chavéz)

Die orkes is die “Los Reciclados” orkes van Cateura, ‘n krotbuurt in Paraguay. Favio Chavéz, die dirigent, het die orkes in 2006 begin in dié dorpie wat letterlik bo-op ‘n rommelhoop gebou is. Feitlik al die inwoners is vullisverwyderaars of -sorteerders en maak ‘n lewe uit die verkoop of herwin van afval. Armoede is natuurlik aan die orde van die dag, en dwelms en misdaad vier hoogty. Favio het besef dat die kinders hier iets positiefs in hulle lewens nodig het, en daarom het hy die orkes op die been gebring. Sy regterhand is Nicolas Gomez, wat op 7-jarige ouderdom na sy pa se dood, vir sy ma en 8 sibbe moes help sorg. Hy het in die konstruksiebedryf begin werk, maar uiteindelik in Cateura se rommelwêreld beland. Sy handvaardigheid en Favio se musiek-kennis was baie kinders se redding.

Twee groot kwessies van ons tyd, armoede en besoedeling, vat in hierdie verhaal hande met een van die weinige salfies wat nog beskikbaar is om baie einas beter te maak: musiek!

Die orkes se eerste uitvoering was in 2008 en in die afgelope 10 jaar het baie kinders nie net met musiek kennisgemaak, ‘n talent ontdek, nuwe vriende gemaak en selfs op TV verskyn nie, maar dit bied ook vir hulle ‘n positiewe tydverdryf in ‘n omgewing waar daar bitter min positief is om raak te sien. Party kon selfs as orkeslede ander dele van die wêreld sien! Daar is ‘n vollengte fliek oor die orkes gemaak: Landfill Harmonic en ‘n kinderboek, Ada’s violin is ook daardeur geïnspireer. Uit ‘n woonbuurt waar ‘n regte viool baie meer kos as ‘n tipiese huisie, kom hierdie golf van positiewe inspirasie! Alles uit gemors …

FrontCover092215-Ada'sViolin

Ons het meer sulke stories nodig! Almal het nou al gehoor van “If life sends you lemons, make lemonade…” maar hier is dit ‘n werklikheid, en anders as limonade, (of selfs tequila!) maak dit ‘n wesenlike verskil aan mense se lewens. “The world send us garbage … we send back music.”

Wow. Dankie Rooisus Ronel, vir hierdie boodskap! Ek gaan harder probeer om musiek te maak uit die chaos wat partykeer om my heers – spesifiek musiek wat die lewe vir ander mense ook minder morsig maak. Wat vir my lyk na nuttelose gemors, het dalk, of nee heel waarskynlik, die potensiaal om soveel meer te wees … as ek dit net reg gebruik, né?

8243c09f7d1fc6e287122f3fa54d7999_original
‘n Paar van die orkeslede

Kyk hier na ‘n artikel oor die orkes. Of nog beter, bederf jouself vir net meer as een minuut en kyk na die video.

Net plein ‘stoepit’?

Ek sukkel. Dis moeilik. My probleem? Ek kan nie besluit of die spesie waarvan ek ‘n lid is – die menslike spesie – werklik die mees-ontwikkelde is nie. Want sowaar … sowat van onnoselheid het ek nog in geen ander ras gesien nie. Oukei. “Onnosel” is seker nie polities korrek nie. Onbesonne? Eienaardig? Liggelowig? Naïef?

Dis waar – lede van ons spesie het al buitengewone prestasies behaal. Ons het vuur ontdek, die wiel ontwerp, op die maan geloop, die aarde se aantrekkingskrag oorwin en die vliegkuns vervolmaak, selfs die buitenste ruimte begin verken. Ons het rekenaars uitgedink wat slimmer as gewone mense is. Ons kan organe oorplant, baie siektes genees … die lys is baie lank.

Maar liewe aarde, ons kan droogmaak. Kyk hoe het ons ons wêreld opgefoeter. Daar is meer plastiek as visse in die see. Tonne afval dryf in die ruimte rond. Die lug is giftig. Ons watervoorraad is te laag. Ons temperature is te hoog. Ons kies en herkies leiers wat duidelik eintlik narre is om groot en magtige nasies te regeer en tot ‘n groot mate die lot van ‘n baie groot deel van die mensdom te bepaal. Ons maak kernwapens wat die hele planeet, mensies en al, kan vernietig ( of dié een nie dalk eerder op die “slim” lysie hoort nie, is debatteerbaar …) Die een gun nie die ander die son wat op hom skyn nie; ook nie die taal wat hy praat, die helde wat hy vereer en die godsdiens wat hy aanhang nie.

Ek weet hierdie klink heelwat meer swaarmoedig as wat ek myself gewoonlik toelaat om hier te raak. Ter verdediging: ek is deur die plaaslike koerantjie in hierdie rigting gedruk. Meer spesifiek, deur ‘n klompie advertensies. Nadat ek gelees het van my omgewing se skoolkinders se prestasies, sakemense se liefdadigheids-aksies (en natuurlik, die gewone treurmares oor dienslewering), is daar amper ‘n hele bladsy wat die mees … kom ons noem dit maar eienaardige dienste adverteer.

Heelparty van hulle dienste oorvleuel, maar hier is ‘n paar voorbeelde: King Tambo belowe om jou salaris te verdriedubbel. Hy spog ook met ‘n towerbeursie en ‘n stok wat vir jou sal geld bring, en kan jou blykbaar help om goed te vaar in eksamens en werksonderhoude. Net onder hom beweer Professor Isa dat jy met sy hulp jou verlore minnaar kan terugbring, die Lotto kan wen en jou eiendom vinnig kan verkoop. Hy kan kan ook glo ‘n egskeiding stop (ek wonder of daar ‘n verband is tussen die verlore minnaar en die egskeiding?).

Gogo Themba beweer dat sy nog nooit gefaal het nie. (Dit alleen is al fenomenaal!) Sy bring ook minnaars terug, maar belowe ook om vermiste eiendom terug te bring (dit herinner my dat ek my gangkas moet regpak), asook hulp met swangerskappe en kinders grootmaak (sjoe!) asook alle besigheids- en werksprobleme. Langs dié Gogo pryk Baba Chiku wat beweer dat rotte (ja, sowaar!) geld in jou rekening sal sit. Dr Mama Zina is langs die rotte-man – haar advertensie is die enigste een wat ‘n bedrag noem: vir R330 kan sy alles doen wat die ander ook belowe. Sonder uitsondering bied al hierdie adverteerders ook aan om verskeie dele van hulle klante / pasiënte / slagoffers se anatomie te vergroot met kruie en / of room. Verskeie van hierdie diensverskaffers het ook spieëls waarin jy die gesigte kan sien van mense wat daarop uit is om jou skade te berokken. (Ek dink dit is beslis die gesig wat ek elke dag in my eie spieël sien, wat my die maklikste en meeste skade aandoen …)

En dan: in die hoekie van die bladsy, ‘n kleinerige kennisgewing van die mediagroep. Hulle waarsku baie taktvol dat hulle nie die dienste van adverteerders getoets het nie. Hulle noem die beloftes in sekere advertensies “buitengewoon en dalk onmoontlik” en waarsku ook dat sekere prosedures gevaarlik kan wees indien dit nie deur ‘n gekwalifiseerde mediese praktisyn uitgevoer word nie. Dankie tog vir dié tydige en broodnodige waarskuwing! Ek wou nou net my spaarvarkie van R330 beroof …

Tog … hierdie advertensies verskyn week na week. Dit beteken sekerlik dat daar baie mense is wat daarvoor val, want ons weet almal dat adverteer duur is.

3393-6-12-PSYCHIC-READERASTROLOGER-AND-TRADITIONAL-HEALER-CALL--+27-614315106

Is ons mensies regtig so dom? Of is ons net so desperaat? Kan ‘n mens wat in die moderne era van inligting en tegnologie regtig gryp na sulke kansvatters? Ek wéét dat wat in een kultuur as bygeloof afgemaak word, in ‘n ander kultuur as die heilige waarheid aanvaar word. Maar ek weet ook dat die dinge waaraan ‘n mens regtig in jou diepste binnekant glo, nie in ‘n koerantadvertensie na jou toe kom nie.

Ek dink tog ons is maar net dom. Vir party goed is daar nie ‘n roompie nie.

KAPOW! net soos in die strokiesprente …

Ek het nooit gewonder hoe dit gespel word nie. Die Thai- krulletjieskrif was mos in elk geval bo my vuurmaakplek. Maar ek het dit baie gereeld bestel by straat-stalletjies, die skool se kafeteria en in restaurante. Ek het dit uitgespreek soos my Thai-vriende my geduldig geleer het: pad-kapow. Later kon ek selfs bysê of ek hoender (khai) of vark (moo) wou hê, en ek het ook gou geleer om mai pet by te las. Dit beteken “sonder brandgoeters”! Pad kapow is een van die mees basiese Thai-geregte: jasmynrys, maalvleis en groente met baie basiliekruid. Dis goedkoop, gesond en oral beskikbaar. Ek was baie trots dat ek dit in Thai kon bestel, met die fyner besonderhede en al!

Die straatkos- plekkie waar ek baie gereeld pad-kapow bestel het. Die kok het elke keer breed geglimlag oor die baie Thai woorde wat ek so trots afgerammel het!

My heel eerste ete in Akat was by ‘n plekkie wat heerlike pad thai gemaak het. Mens kon heerlike yswater drink terwyl jou kos net daar voor jou gemaak word. Agterna kon jy die heerlikste roomys koop en net langsaan was die winkel wat hemelse yskoffie verkoop het. Pad thai is (onder andere) noedels, tofu, eier, en garnale, met vissous en kruie, grondboontjies en lieflike kruie. Dis meer gesofistikeerd as pad-kapow, bietjie duurder, maar baie gewild waar ek gebly het omdat garnale so volop daar is danksy die groot rivier. En o ja, omdat dit op noedels bedien word, kan mens dit met stokkies eet. Die meeste Thai geregte word met vurk en lepel geëet. Die pad thai was heerlik, maar ek het die eenvoudiger pad-kapow verkies.

Pad thai in Akat saam met Santa. Die “slaai” is onder andere piesangblommetjies en sallot-spruite.

Die afgelope tyd het ek die reddingspoging in Thailand slaafs op TV en aanlyn gevolg. Ek is so dankbaar dat 8 seuntjies nou al veilig uit die grot gebring is. Gisteraand hoor ek dat die eerste kos waarvoor hulle by die hospitaal gevra het, “my” pad kapow was. Nou lees ek dat dit eintlik phat kra pao geskryf word … ek onthou hoe die Thai-tonge die r-klank uit amper elke woord uitkroek!

Weer besef ek hoeveel ooreenkomste daar tussen mense van uiteenlopende kulture is. Toe ek in my eie kombuis aankom ná maande in ‘n vreemde kultuur, was die eerste kos wat ek gemaak het, mieliepap. Slap mieliepap, en bruinbrood met Bovril was ook waarna ek verlang het terwyl ek daar was, al het ek die Thai-kos en vrugte baie waardeer en geniet.

Is dit in ons bedrading ingeweef? Om terug te verlang na die mees basiese, eenvoudige dinge? Is ons gejaag na eksotiese dinge, ons kastige voorliefdes vir allerlei uitheemse en pretensieuse eet- en drinkgoed eintlik onnatuurlik, aangeplak en vals?

Ek wonder wat ek eerste sal bestel as ek vir twee weke in ‘n koue, donker ondergrondse grot vasgekeer was? En behalwe kos, waarna sal ek smag terwyl ek wag om gered te word?

Ek hoop daardie kinders het elkeen ‘n regte strokiesprent KAPOW!-oomblik gehad toe hulle daardie eerste lepelvol kos eet. Die vet weet, hulle verdien dit!

Terug Thailand toe, net vir die oggend!

Gister was ek die hele oggend in Thailand. Maar ek het nie uit my studeerkamer beweeg nie. Die sonnetjie skyn tog te lekker daar by die noord-venster in.

Eerstens het ek vroeg-vroeg op die nuus-webwerwe gaan snuffel (soos die hele afgelope week al) om te sien hoe die soektog vorder – ja … my hart was in stukke toe daardie sokkerspan en hulle afrigter wegraak in die grotte in Chiang Rai. Dit kon net sowel die seuns gewees het vir wie ek skoolgehou het: dieselfde ouderdom, dieselfde helde-aanbidding vir hulle sokkerafrigter, en dieselfde fassinasie met grotte en watervalle. En natuurlik, dieselfde onnutsigheid en die internasionale seuntjie-geloof dat hulle alles kan doen! Feitlik almal met wie ek in Thailand paaie gekruis het, was gek oor veral watervalle. Ek is telkemale genooi om oor naweke watervalle en grotte te gaan besoek. Ek het die watervalle geniet, maar ek hou nie van klein, donker plekke nie …

Hierdie waterval se water is warm: tussen 25 en 30 grade!

My hart het gebreek saam met die ouers en vriende wat teen daardie berg gewaak het. Ek kon nie die trane keer toe ek die foto’s sien van die offerandes wat hulle vir die mountain spirits gebring het nie. Ek het onthou hoe ek hulle geloof in spirits beleef het, en hulle vaste oortuiging dat die godheid oral teenwoordig is: in die natuur, en in elke mens; hoe hierdie geloof hulle lewenswyse vorm tot een van onuitputlike omgee vir die nietigste diertjie, kleinste plantjie, oudste en armste tot rykste en belangrikste mens. Aan dié kant van die aarde het ek op ‘n heel ander manier gebid vir die veiligheid van daardie lewenslustige, stoute kinders wat al die waarskuwings verontagsaam het en die berg só diep in is. Of het die rainy season se moesonstortvloed hulle dalk so diep ingejaag? Ek kon my voorstel hoe bang hulle moes wees: in die donker, papnat, koud, honger. Darem nie dors nie … so het ek vasgeklou aan hulle onblusbare optimisme.

Toe die eerste beriggies begin deurkom dat die kinders ongedeerd gevind is, was ek so bly en dankbaar. Wonderwerke gebeur oral! Vir mense van alle geloofsoortuigings en nasionaliteite! Toe ek die video kyk waarop die twee Britse duikers vir die eerste keer met die seuntjies praat, en ek hoor daardie bekende Thai-Engelse aksent wat oor en oor dankie sê en vra “Where you from?” kon ek ook maar net saam dankie sê. Kob khun … kob khun ka!

En toe, na al die grot-opwinding, kry ek ‘n boodskap van Chungkorn, die klein pistoolskut en spel-kampioen oor wie ek al geskryf het, onder andere in Tenks, Ballonne en Trane. Hy het verlede week ‘n twaalfde plek op die wêreldkampioenskap vir pistoolskuts behaal. Hy het in die junior mans-afdeling deelgeneem, al is hy nog net 14. Die goeie prestasie maak my opgewonde, maar nog meer, die feit dat hy (in Engels) vir my daarvan laat weet het: I got the 12th of the world! Met foto’s van die klein mannetjie met ‘n vreeslike groot pistool, trots in sy Thai-klere, en selfs ‘n video wat onder andere fokus op die uitslagbord met sy naam op! Dankie tog vir elektronika wat my hierin kon laat deel.

Ek en Chungkorn by ‘n spelling ‘bee’. Die waaiertjie moes help vir die sweet en veral die senuwees!

En sowaar, nie lank daarna nie, ‘n boodskap van Teacher Yod, my engelhart-kollega in Akat. Eintlik ‘n hele rits boodskappies, want Teacher Yod stuur net een sin op ‘n slag, en dan begin hy weer met ‘n nuwe boodskap. Hy vra ‘n guns: Nattinan, ‘n dogtertjie vir wie ek gehelp het met die storytelling competition, skryf weer in en ek moet asseblief help met ‘n storie in mooi Engels. Please mom you must help us. (Die mom aanspreekvorm is omdat ek heelwat ouer as hy is, en wys gróót respek.)

“Storytelling competitions” is GROOT in Thailand – kinders vertel stories met groot dramatiese gebare, gesigsuitdrukkings en natuurlik die karakters se stemme. Verlede jaar het Nattinan (of Feem, soos ek haar leer ken het), “Sleeping Beauty” vertel. Ai, ons het gesukkel om die elle en erre van Princess Aurora en Prince Philip reg te laat lê! Uiteindelik het Ou Lolla en Phirrip darem gewyk voor die baie ure se oefen. Feem het in die eerste kompetisie tweede gekom, en daarna elke keer gewen totdat sy uiteindelik die groot streek-finaal ook gewen het. Die laaste groot oorwinning was ongelukkig toe ek al terug in Suid-Afrika was.

Ek, Feem en Teacher Yod na haar eerste wen. Ons het dit met durian (google dit!) roomys gaan vier.

Die Vrystaat-koue was goeie inspirasie en ek het die storie van “Frozen” vir haar verwerk. In haar nuwe ouderdomsgroep moet daar ook ‘n liedjie iewers in die storie wees … “Let it go, let it go” pas perfek by die Thai-ingesteldheid. The cold never bothered me anyway is ook nogal relevant daar in die trope! Enigiets onder 20 grade is vir hulle koud, en dan dra hulle sommer musse en serpe (terwyl hulle kortbroeke dra en kaalvoet loop)! Thailand is 5 ure voor ons, so dis al slaaptyd in Akat toe ek die storie stuur…

Vanoggend word ek wakker met ‘n ry boodskappies van Teacher Yod op my foon:

Thanks so much mom.

Love you.

Thank you Feem loves this story very very much.

Miss you.

I and Feem want you must come back home.

Love you mom.