Categories
Uncategorized

Liewe President

Jy moet al morsdood-moeg wees. Jou senuwees moet aan ‘n dun draadjie hang en jou geduld is seker ook al boomskraap. Tog bly jy op die oog af rustig, geduldig, en waardig. Dit maak my dankbaar en trots.

Ek het nie ‘n aftik-lysie met vereistes vir leiers en hulle toesprake tydens wêreldwye pandemies nie; ek glo nie enigiemand het só iets nie. As ons egter standaarde vir hierdie vreemde tye sou wou stel, dan dink ek jy, Meneer President, het nou baie hoë vereistes vasgestel. Min, indien enige, ander leiers kan met jou meeding.

Anderkant die Atlantiese Oseaan tier die een met die hare en die rooi das. Dit gaan oor hóm. Hy baklei, verdedig homself, regverdig sy besluite, bult sy spiere, dreig om Iran se skepe uit die water te skiet … hy kan by jou leer van respek afdwing, van bemoedig, dankie sê, gesag inboesem op ‘n waardige maar ferm manier.

Ek glo Nelson Mandela sou trots gewees het op jou. Hy sou waarskynlik goedkeurend geknik het en erken het dat jou paadjie in die politiek dalk nie geloop het soos hy wou hê dit moes nie, maar dat dit inderdaad ‘n seëning is dat juis jý, juis nou aan die stuur van sake is.

Gepraat van Mandela, sy woorde “If you want the cooperation of humans around you, you must make them feel they are important – and you do that by being genuine and humble,” was nog altyd waar. Maar jy, Meneer President, is ‘n lewende voorbeeld daarvan.

Dankie dat jy gereeld met ons praat. Dankie dat jy ons in die oë kyk as jy met ons praat. Dankie dat jy so goed voorbereid is wanneer jy praat. Dankie dat ons kan glo dat jy régtig gaan probeer om te doen wat jy sê. En dankie dat jou menslikheid ons inspireer en laat glimlag … ons almal, net soos jy, moet maar spook met daardie lastige maskers – maar ons gaan, soos jy, nie toelaat dat dit ons verblind nie!

Pas jouself asseblief op. Ons het jou nodig!

Categories
Uncategorized

Dear Mr President

You must be bone-tired by now. Your nerves must be shot and your patience is probably wearing very thin. Still, you seem calm, patient and dignified. That makes me grateful and proud.

I don’t have a checklist with requirements for leaders and their speeches during international pandemics; I doubt anybody has. If we wanted to set standards for these strange times, however, then you, Mr President, has now set the bar extremely high. Few, if any other leaders, can compete with you.

On the other side of the Atlantic the one with the hair and the red tie is ranting. It is all about him. He argues, defends his decisions, flexes his muscles, threatens to blow Iran’s ships out of the water … he can learn from you about commanding respect, about encouragement, gratitude, being authoritative in a dignified but firm manner.

I believe Nelson Mandela would have been proud of you. He would probably have nodded in approval and admitted that even though your political career did not go exactly according to his wishes, it is indeed a blessing that nobody else but you are at the helm at this specific, strange time.

Speaking of Mandela, his words “If you want the cooperation of humans around you, you must make them feel they are important – and you do that by being genuine and humble,” have always been true. But you, Mr President, are a living example of those words.

Thank you for speaking to us regularly. Thank you for looking us in the eye when talking to us. Thank you for being so well-prepared when you speak. We are grateful that we can believe that you are truly going to endeavour to do what you are promising. And thank you that your humanity can inspire us and make us smile … all of us, just like you, have to battle with those fiddly masks – but just like you, we won’t allow them to blind us!

Please look after yourself. We need you!

Categories
Uncategorized

Grendel-gewoontes wat maar kan bly

Natuurlik is hierdie toesluit-tyd, tuisbly-tyd, grendeltyd, wat ons dit ookal noem, ongerieflik – dalk net omdat dit so half onverwags was, al het ons darem ‘n paar dae vooraf-kennis gehad. Wie het nou kon dink dat ons Paasnaweek agter ons eie hekke en deure sou moes bly? Hier by ons het ons daggies afgetel tot by ‘n lank-oor-gedroomde vaart op ‘n luukse skip wat voorafgegaan sou word deur ‘n lekker kuier by ons Kaap-kinders, en afgesluit sou word met ‘n lekker familiekuier en die energieke kinders wat die Twee Oseane-marathon hardloop. Alles uit- of afgestel … en sowaar, ons oorleef! Ons tel nou maar weer slapies vir die bootvaart en hoop dis nie te lank voordat ons mekaar regtig kan sien en voel nie. (Ek wil liewer nie die detail deel oor hoe verskriklik ek my kinders mis nie – die feit dat ek meer as twee ure voor sonop hier sit en skryf, sê baie daaroor.)

Ons gesin het so 2 keer per week ‘n “vergadering” via ‘n WhatsApp video-oproep. Al die mens- en hond-inwoners van ons drie huise kom dan bymekaar, elke keer met ‘n ander “opdress” tema. (My kinders is van kleins af baie lief vir aantrek volgens ‘n tema.) Dit is lekker en nodig om meer van mekaar te sien as net ‘n getikte teksboodskappie. Hoekom het ons gewag vir ‘n wêreld-krisis om hierdie lekker en nodige ding te begin doen?

Ook buite ons gesin is daar gebruike wat nou as noodmaatreëls ingestel is, maar wat eintlik gewoontes moes gewees het – as taxi’s en ander openbare vervoer altyd gereeld skoongemaak en ontsmet is, sou ons hele bevolking nie gesonder gewees het nie? As hulle verbied was om oorvol vragte passassiers te vervoer, sou daar nie minder ongelukke en misdaad gewees het nie?

‘n Gesonde afstand tussen mense is presies dit – gesond! Ek het nog altyd ‘n “geit” gehad oor my persoonlike ruimte. Ek het nog net een inkopie-tog onderneem sedert die begin van die grendeltyd, en ek moet sê, ek sal kan saamleef met die nuwe reëls. Dit voel sommer of almal ook beter maniere het: almal wag ewe geduldig vir mekaar, handhaaf hulle afstand, knik ewe vriendelik en bedeesd van agter hulle maskers. (Ek het reeds na my skoolhou-avontuur in Thailand besef dat die dra van maskers as mens olik is, ‘n baie goeie idee is.) Dalk is dit deels omdat ons meer tyd het, nie werk toe of na die volgende afspraak hoef te jaag nie. Hoe ookal, dit was ‘n vreemde, maar positiewe ervaring.

Ek besef dat hierdie inkopie-tog van my eintlik baie meer effektief was as in die verlede. Ek en manlief het doelgerig gaan sit en beplan, elkeen met ‘n lysie, sodat ons elkeen in ‘n ander rigting kon gaan en so gou moontlik terugkom. Ons gaan nie binne die volgende week weer winkels toe nie. Al het ons elkeen teruggekom met ‘n paar ongelyste bederf-goedjies, is ek oortuig dat ons geld en tyd bespaar het. Beplanning was nog altyd ‘n goeie, maar onder-benutte gewoonte.

Ek wonder of die Chinese immigrante-kinders wat ek tutor, hulle werkies wat ek vir hulle op geheue-stokkies gelaai het voor die onverwagte lang vakansie, hersien. Sing hulle lekker saam met die liedjies, en speel hulle die speletjies? Sal hulle ouers se besighede oorleef? Anders as die ander kinders, kan hulle ouers nie juis help met tuis-onderrig nie, omdat hulle bitter weinig Engels magtig is. Dit bring my by nog ‘n gewoonte wat gerus kan bly: ouers wat nou meer tyd saam met hulle kinders deurbring, en ook sommer ‘n kykie kry in wat hulle van onderwysers verwag.

Buite my eie leefwêreld berei my een spruit virtuele lesse voor vir haar studente, en stel aanlyn-toetse op. Haar ousus woon amper elke dag ‘n webinaar by, beplan aanlyn-kursusse en maak innoverende planne saam met kollegas om in die post-corona wêreld hulle jongmens-toerisme maatskappy te bedryf. My twee sterk meisiekinders sal dit maak, ek is verniet slaaploos oor hulle. Maar hulle bedrywighede laat my wonder of die akademiese en korporatiewe wêrelde waarin hulle beweeg, nie eintlik lankal anders moes begin dink het oor dinge soos vergaderings en maniere om groot getalle te hanteer nie. Dit is maar net twee aspekte – ek dink op baie ander gebiede gaan ons hele wêreld dalk meer effektief raak in die toekoms.

Op sosiale media daag mense mekaar uit – plaas ‘n foto van jou ma, jou kind, jou troeteldier, jou aandete; deel resepte, idees vir handwerk, planne vir gesins-aktiwiteite; vul lawwe vraelysies in, eet en drink eienaardige dinge. Baie mense is suur en sinies daaroor – gewoonlik maar diegene wat in elk geval suur en sinies sou wees oor enigiets. Ek lag oor die meeste daarvan, doen mee aan heelwat. Hoekom nie? Besig bly was nog altyd goed, en as jy met lighartige dinge besig bly, ook goed. As jy dit saam met ander doen, nog beter. Dis ‘n plaasvervanger vir persoonlike kontak, iets wat ons hierna hopelik en waarskynlik meer sal waardeer. Dit is nog ‘n goeie gewoonte: reik uit na ander, op watter manier ookal. Ons het mekaar nodig.

Natuurlik, moenie op ander hoes, nies en spoeg nie. (Kan sportmanne asseblief ook na dese ophou spoeg?) Glimlag, al is dit agter ‘n masker. Help waar jy kan. Wees geduldig, wees gaaf. Was jou hande. En bly by die huis – op sigself ‘n lekker en goeie gewoonte, en een wat ons meer moet waardeer!