Categories
Motivering

Opdateer en oorbegin

Gisteraand toe ek my rekenaar wil afskakel, sê hy: “Aikona! Ek gaan nié nou afskakel nie.” ‘n Groepie uitbundige wit kolletjies doen ‘n nimmereindigende dansie in die middel van die skerm en lig my in dat hy nou besig is om te update, dat hy ‘n hele rukkie daarmee sal besig wees, dat hy in die proses ‘n paar keer gaan restart en waarsku my ferm om nie die rekenaar af te skakel nie.

Kyk, ek laat my nie sommer intimideer nie, maar goed dan – as dit die opdrag is, stry ek nie. Ek kom nie naby die sleutelbord om af te skakel nie en gaan maak maar ewe gehoorsaam reg vir slaaptyd. Toe ek bietjie later gaan loer wat aangaan, word ek darem ingelig dat hy nou 24% klaar is met sy prosedure.

Vanoggend begin ek werk en kom na ‘n kort rukkie agter dat dinge subtiel verskil. O ja, onthou ek. Dis natuurlik nou die resultaat van gister se nagtelike Update and Restart! Maar alles werk baie goed, en ‘n hele paar dinge werk beter – meer vaartbelyn en sommer in die algemeen slimmer.

Nie ‘n slegte idee nie, dink ek. Sou dit nie gaaf wees as my brein en binnegoed ook so oornag kon update en restart nie? Die ou spinnerakke wat in al die hoekies vassit, kan gerus maar ‘n slag verdwyn. My ou geykte maniere van dink en doen … al is ek nou al so gewoond daaraan (juis omdat ek so gewoond is daaraan!) maar ek is seker daar is beter maniere om dieselfde dinge te dink en te doen.

En die hele restart-idee … ek het ook al in die verlede agtergekom dat dit nogal ‘n magiese proses is. As ek vasbrand en die tegnologie my totaal onderkry en die vervlakste rekenaar net nie wil luister wat ek sê nie, het restart al ‘n paar keer my probleem opgelos. Ek verstaan nie hoekom nie, maar dit werk. Begin net oor. Sit alles af. Trek sommer die muurprop uit. En begin van voor af. Dan is alles beter.

Ek gaan dit ‘n nuwe gewoonte maak om kort-kort die rekenaar se resep te volg. Dateer op. Kom net bietjie by – alles wat nuut is, is nie boos en verkeerd nie, inteendeel: party nuwe goeters is regtig oulik. Dink bietjie nuut. Alles waarmee ek grootgeword het, is beslis nie goed nie, en ‘n groot deel daarvan was in elk geval blatante nonsens. Ek het al hóéveel keer gelê en eet, en ek het nog g’n horings gekry nie, om ‘n voorbeeld te noem. Daar is ook meer belangrike voorbeelde, maar ek politiek en godsdiens mos nié hier nie!

En ja, die opdateerdery is sekerlik ‘n skok op ‘n ouerige sisteem soos myne – vandaar natuurlik die noodsaaklikheid van ‘n oorbegin daarna. So, dan sal ek dit ook doen. Elke kort-kort oorbegin. Vars wegspring. Dit klink vir my goed. Wees gewaarsku, soos my rekenaar ewe oorlams gesê het: This will take a while. Moenie aan my peuter terwyl dit besig is om te gebeur nie!

Foto: Lillian Csernica

Categories
Uncategorized

Grendel-gewoontes wat maar kan bly

Natuurlik is hierdie toesluit-tyd, tuisbly-tyd, grendeltyd, wat ons dit ookal noem, ongerieflik – dalk net omdat dit so half onverwags was, al het ons darem ‘n paar dae vooraf-kennis gehad. Wie het nou kon dink dat ons Paasnaweek agter ons eie hekke en deure sou moes bly? Hier by ons het ons daggies afgetel tot by ‘n lank-oor-gedroomde vaart op ‘n luukse skip wat voorafgegaan sou word deur ‘n lekker kuier by ons Kaap-kinders, en afgesluit sou word met ‘n lekker familiekuier en die energieke kinders wat die Twee Oseane-marathon hardloop. Alles uit- of afgestel … en sowaar, ons oorleef! Ons tel nou maar weer slapies vir die bootvaart en hoop dis nie te lank voordat ons mekaar regtig kan sien en voel nie. (Ek wil liewer nie die detail deel oor hoe verskriklik ek my kinders mis nie – die feit dat ek meer as twee ure voor sonop hier sit en skryf, sê baie daaroor.)

Ons gesin het so 2 keer per week ‘n “vergadering” via ‘n WhatsApp video-oproep. Al die mens- en hond-inwoners van ons drie huise kom dan bymekaar, elke keer met ‘n ander “opdress” tema. (My kinders is van kleins af baie lief vir aantrek volgens ‘n tema.) Dit is lekker en nodig om meer van mekaar te sien as net ‘n getikte teksboodskappie. Hoekom het ons gewag vir ‘n wêreld-krisis om hierdie lekker en nodige ding te begin doen?

Ook buite ons gesin is daar gebruike wat nou as noodmaatreëls ingestel is, maar wat eintlik gewoontes moes gewees het – as taxi’s en ander openbare vervoer altyd gereeld skoongemaak en ontsmet is, sou ons hele bevolking nie gesonder gewees het nie? As hulle verbied was om oorvol vragte passassiers te vervoer, sou daar nie minder ongelukke en misdaad gewees het nie?

‘n Gesonde afstand tussen mense is presies dit – gesond! Ek het nog altyd ‘n “geit” gehad oor my persoonlike ruimte. Ek het nog net een inkopie-tog onderneem sedert die begin van die grendeltyd, en ek moet sê, ek sal kan saamleef met die nuwe reëls. Dit voel sommer of almal ook beter maniere het: almal wag ewe geduldig vir mekaar, handhaaf hulle afstand, knik ewe vriendelik en bedeesd van agter hulle maskers. (Ek het reeds na my skoolhou-avontuur in Thailand besef dat die dra van maskers as mens olik is, ‘n baie goeie idee is.) Dalk is dit deels omdat ons meer tyd het, nie werk toe of na die volgende afspraak hoef te jaag nie. Hoe ookal, dit was ‘n vreemde, maar positiewe ervaring.

Ek besef dat hierdie inkopie-tog van my eintlik baie meer effektief was as in die verlede. Ek en manlief het doelgerig gaan sit en beplan, elkeen met ‘n lysie, sodat ons elkeen in ‘n ander rigting kon gaan en so gou moontlik terugkom. Ons gaan nie binne die volgende week weer winkels toe nie. Al het ons elkeen teruggekom met ‘n paar ongelyste bederf-goedjies, is ek oortuig dat ons geld en tyd bespaar het. Beplanning was nog altyd ‘n goeie, maar onder-benutte gewoonte.

Ek wonder of die Chinese immigrante-kinders wat ek tutor, hulle werkies wat ek vir hulle op geheue-stokkies gelaai het voor die onverwagte lang vakansie, hersien. Sing hulle lekker saam met die liedjies, en speel hulle die speletjies? Sal hulle ouers se besighede oorleef? Anders as die ander kinders, kan hulle ouers nie juis help met tuis-onderrig nie, omdat hulle bitter weinig Engels magtig is. Dit bring my by nog ‘n gewoonte wat gerus kan bly: ouers wat nou meer tyd saam met hulle kinders deurbring, en ook sommer ‘n kykie kry in wat hulle van onderwysers verwag.

Buite my eie leefwêreld berei my een spruit virtuele lesse voor vir haar studente, en stel aanlyn-toetse op. Haar ousus woon amper elke dag ‘n webinaar by, beplan aanlyn-kursusse en maak innoverende planne saam met kollegas om in die post-corona wêreld hulle jongmens-toerisme maatskappy te bedryf. My twee sterk meisiekinders sal dit maak, ek is verniet slaaploos oor hulle. Maar hulle bedrywighede laat my wonder of die akademiese en korporatiewe wêrelde waarin hulle beweeg, nie eintlik lankal anders moes begin dink het oor dinge soos vergaderings en maniere om groot getalle te hanteer nie. Dit is maar net twee aspekte – ek dink op baie ander gebiede gaan ons hele wêreld dalk meer effektief raak in die toekoms.

Op sosiale media daag mense mekaar uit – plaas ‘n foto van jou ma, jou kind, jou troeteldier, jou aandete; deel resepte, idees vir handwerk, planne vir gesins-aktiwiteite; vul lawwe vraelysies in, eet en drink eienaardige dinge. Baie mense is suur en sinies daaroor – gewoonlik maar diegene wat in elk geval suur en sinies sou wees oor enigiets. Ek lag oor die meeste daarvan, doen mee aan heelwat. Hoekom nie? Besig bly was nog altyd goed, en as jy met lighartige dinge besig bly, ook goed. As jy dit saam met ander doen, nog beter. Dis ‘n plaasvervanger vir persoonlike kontak, iets wat ons hierna hopelik en waarskynlik meer sal waardeer. Dit is nog ‘n goeie gewoonte: reik uit na ander, op watter manier ookal. Ons het mekaar nodig.

Natuurlik, moenie op ander hoes, nies en spoeg nie. (Kan sportmanne asseblief ook na dese ophou spoeg?) Glimlag, al is dit agter ‘n masker. Help waar jy kan. Wees geduldig, wees gaaf. Was jou hande. En bly by die huis – op sigself ‘n lekker en goeie gewoonte, en een wat ons meer moet waardeer!