Categories
Uncategorized

Vrystaat-piesangs

My man kry ‘n klompie jare gelede ‘n klein piesangboompie by ‘n kollega: sommer vir die aardigheid. Daar is mos niks om te verloor nie – die piesangboom word geplant: aan die suidekant van die huis, darem redelik beskut so tussen die huis- en heiningmure. Danksy die badwater wat daar uitloop, groei die boom verstommend vinnig. Sommer gou is dit hoër as die dak!

Nou nie juis iets vir die oog nie, dink ek, oppervlakkige monster wat ek is – ook maar goed dit is aan die agterkant van die huis, want die blare is maar redelik verflenter deur die wind en weer. En dis maar bosserig ook, mens sou byvoorbeeld nou nie onder dié boom kon sit nie … maar ons verdra dit maar want die blote feit dat dit groei, is al ‘n prestasie. “Dis darem ietsie groen …”

Drie jaar gelede, toe die boom seker so twee of drie jaar oud was, ontdek ons ‘n klein trossie piesangs tussen die blare: letterlik so groot soos my hand, met die vruggies soos vingertjies ingeryg. Ons kry dit nie ryp voordat die vroeë ryp daarmee klaarspeel nie. (Kyk nou weer vir Afrikaans en sy een woord met twee betekenisse!)

Die volgende jaar is ons meer paraat – voor die koue kom, trek manlief vir die trossie wat dié keer aansienlik groter is, ‘n jassie van plastiek aan, en uiteindelik sny ons dit af en maak die piesangs in die huis ryp – broeikas-piesangs! (Ons broeikas was ‘n bruinpapier-sak met ‘n appel in: Google se slim mense het gereken ‘n appel stel iets vry wat die rypword-proses aanhelp.) Ons neem soos trotse ouers foto’s van ons baba-piesangs en voel amper skuldig toe ons die eerste een eet! Maar dis heerlik – ons eie piesangs, weliswaar kleiner as “gewone piesangs”, maar smaaklik en sag.

Verlede jaar was daar vier klein trossies – een het dit nie gemaak nie, maar die ander drie het ‘n redelike oes opgelewer.

Hierdie jaar hang daar sommer drie trosse in ons yslike boom: een is kleinerig, maar die ander twee is groot. Binnekort sal ons hulle moet beskerm teen die ryp – dit gaan ‘n uitdaging wees, want hulle is nogal hoog! Maar ons sal klim – ons weet mos nou dit is die moeite werd!

picsart_02-16-01-628198425.jpg
Ons eie piesangs … drie trosse!

Ek weet nie hoeveel huisvrouens in die Vrystaat kan kla dat die piesangboom se skaduwee die wasgoeddraad se son steel nie; of dat die voëltjies wat in die piesangboom sit, hulle wasgoed bemors nie. Maar ek kan! Partykeer pluk ek sommer ‘n moedswillige blaar af, en dan kan ek amper nie die versoeking weerstaan om eers weer te oefen om hom te vou, te knip en te vleg soos die kinders my in Thailand geleer het nie – hulle het die mooiste versierings daarmee gemaak, om nie eens te praat van die lekkernye wat hulle in dié blare gaargestoom het nie!

Jy is reg – daar is vir my iets meer agter hierdie storie as piesangs en blare. Ek besef dat die piesangboom op ‘n plek is waar hy glad nie hoort nie. Hy is nie veronderstel om hier te aard nie, en tog, teen alle verwagtinge in, blom hy. En hy dra vrugte, jaar na jaar! Al wat hy vra, is om verdra te word, en ‘n bietjie hulp om hom teen die aanslae van die lewe te beskerm. Hy het nie eens ‘n maatjie nie, groei maar so op sy eentjie. Ons kon seker die boom na ‘n jaar of twee uitgehaal het, want hy het nie koelte gegee nie, was nie mooi nie, en het nie vrugte gedra nie. Gelukkig het ons nie … en kyk nou!

Blom tog maar waar jy geplant is; staan sterk en styg uit al kry jy swaar; dit is nie noodwendig ‘n nadeel om uniek te wees nie; liefde en aandag werp altyd vrugte af; voorkoms is nie alles nie; ander se verwagtinge mag jou nooit aan bande lê nie; as jy ryp wil word, moet jy dit partykeer buite jou gemaksone en in vreemde geselskap doen …
‘n Mens kan baie leer by die natuur. Wêreldwyd. Maar vandag leer ek sommer net hier onder my eie wasgoeddraad by ons eie Vrystaat-piesangs.

****

As jy nog nie het nie, lees gerus dié storie oor piesang-terapie (my eie woord) in Thailand:

https://christainthailand.wordpress.com/2017/10/01/piesang-terapie/